Bawełniana torba reklamowa z logo Wydawnictw AGH w kolorze kremowym/beżowym. Torba posiada dwa uchwyty, można prać w pralce bez uszkodzeń nadruku.
Figury niemożliwe – schody Penrose’a
Figury niemożliwe można uznać za szczególny typ złudzeń optycznych. Są to figury sprawiające wrażenie trójwymiarowych, które jednak istnieją tylko na płaszczyźnie. Inaczej mówiąc – można je narysować zgodnie ze wszystkimi zasadami perspektywy, ale nie można skonstruować w rzeczywistości odpowiadających im brył.
Po raz pierwszy takie figury opisali w 1958 roku brytyjski matematyk Roger Penrose wraz ze swoim ojcem Lionelem, który był genetykiem. Artykuł zatytułowany Impossible object: A special type of visual illusion ukazał się w czasopiśmie "British Journal of Psychology".
Schody Penrose’a – inaczej: niekończące się schody. Jest to dwuwymiarowy obraz klatki schodowej na planie czworokąta wpisanego w tzw. trójkąt Penrose’a, w której stopnie cztery razy „zakręcają” pod kątem 90 stopni, biegną w górę lub w dół, tworząc pętlę. Dzięki niej mamy wrażenie, że gdy staniemy w dowolnym miejscu schodów i będziemy nimi w jednym kierunku schodzić (lub w przeciwnym kierunku – wychodzić), to będziemy wracać wciąż w to samo miejsce i nigdy nie wejdziemy na wyższe piętro (lub nie zejdziemy na niższe). W realnym, trójwymiarowym świecie taka sytuacja nie ma prawa zaistnieć, ale dwuwymiarowy rysunek umożliwia zaprezentowanie tej paradoksalnej budowli za pomocą zaburzonej perspektywy.
Figury niemożliwe – diabelskie widły
Figury niemożliwe można uznać za szczególny typ złudzeń optycznych. Są to figury sprawiające wrażenie trójwymiarowych, które jednak istnieją tylko na płaszczyźnie. Inaczej mówiąc – można je narysować zgodnie ze wszystkimi zasadami perspektywy, ale nie można skonstruować w rzeczywistości odpowiadających im brył.
Po raz pierwszy takie figury opisali w 1958 roku brytyjski matematyk Roger Penrose wraz ze swoim ojcem Lionelem, który był genetykiem. Artykuł zatytułowany Impossible object: A special type of visual illusion ukazał się w czasopiśmie "British Journal of Psychology".
Obraz jest uproszczoną wersją figury zwanej diabelskimi widłami (blivetem lub diabelskim kamertonem) – wydaje się, że mają one cztery punkty styku z podstawą i jednocześnie trzy „zęby”. Zaburzenie perspektywy „kłócą” cztery wystające wypustki z ich podstawą.
Dostępne również wzory:
oraz
